Αυτό μονάχα

Νύχτα απαλή από βελούδο εδώ,
εσύ να βλέπεις σε βόρεια πλάτη
φως από μακρυνούς γαλαξίες,
να πιστεύεις σε ένα θαύμα
και γω εδώ στη θαλπωρή μου
να βλέπω μεταχειρισμένα όνειρα.
Εσύ να παίζεις τη ζωή
σε παρτίδα με το χάρο
να θες να είσαι ο νικητής
και γω να είμαι ο χαμένος
της πλήξης και του κορεσμού.
Εσύ να είσαι ολομόναχος, ξένος
σε βαθυκύανο αδιάσπαστο ουρανό
στις κάτω χώρες,
να είναι όλα απελπισμένα μαύρα,
φωτεινές μαύρες ταμπέλες,
μαύροι φωτεινοί σηματοδότες
και γω εδώ, μακάριων βλεφάρων
άσπρος κύκλος.
Αναρωτιέμαι αμήχανος
πώς νά είναι μια ποδοπατημένη νύχτα
σε ξένη πόλη;
Πώς να είναι ένα κλάμα ή ένα τέλος;
Απλώνω αυθόρμητα τα χέρια,
προσπαθώ να αγγίξω τα δικά σου
τα κρύα από την αβεβαιότητα,
να τα ζεστάνω με μία ελπίδα,
με ένα ξημέρωμα, με μιαν ευχή.
Αυτό μονάχα.