Δεν ήμουν η νύχτα στη ζωή σου
ούτε το μαχαίρι στην πληγή
που άνοιξε ο χρόνος,
ήμουν το φως σου
στο βαθύ σκοτάδι,
νερό αθάνατης πηγής
το αίμα να ξεπλύνεις.
Δεν ήμουν το λίγο
στης αγρύπνιας σου το παραμιλητό,
ούτε ο δυσεύρετος λόγος
στο πικρό σου στόμα,
ήμουν το δυνατό σκαρί
στις τρικυμίες να μη φοβάσαι
να ταξιδέψεις.
Δεν ήμουν το κρυφό σου πάθος
ούτε το δύσβατο πέρασμα
που χάραζε ο νους,
ήμουν ο σίγουρος δρόμος
να περπατήσεις
χωρίς να σκιάζεσαι.
Δεν ήμουν ο εφήμερος πόθος,
ούτε η πρόστυχη ηδονή,
ήμουν η αγάπη θάλασσα
που θα σε έπαιρνε
μακρυά
στο υπέροχο ταξίδι.
Τίποτα,
δεν έγινα τίποτα από όλα αυτά
είμαι πάντα εδώ
να φυλάω όσα δεν τόλμησες.
Είμαι εδώ,
ένα χαμένο άλλοτε
σε ένα δειλό τότε.
Η αγάπη θάλασσα
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
1 σχόλιο:
Κωστα..όλο σου το ποημα ειναι μια ζωγραφιά ..μια εναλλαγή αυτων που δεν έγιναν με αυτά που έγιναν , χωρίς τελικά να ισχύει ούτε κι αυτό καθότιν ένα "χαμένο άλλοτε σε ένα δειλό τότε"
Η έκφραση που με κουδούνισε έντονα όμως, ήταν αυτό το¨δεν ήμουν το λίγο στης αγρύπνιας σου το παραμιλητό" Με εντυπωσιαζει που συλλαμβάνεις σαν τόσο σημαντικό και άξιο αναφοράς με λόγο ,το παραμιλητο μιας αγρύπνιας που δεν περιείχε αυτόν που ήταν η αγάπη-θαλλασσα για κείνη..
Δημοσίευση σχολίου