Φωνές, τσιγάρα,
κρεμασμένα μόνιτορ αδημονίας.
Αριθμημένα μπαλάκια
στροβιλίζονται.
Τζακ ποτ!
H Θεά Τύχη παίζει.
Ολοι έχουν βάλει στο μάτι
το αμαξάκι των ονείρων τους
και εκείνο το καϋμένο
τσούζει κατακόκκινο
από το στριμωξίδι,
πού να χωρέσει
ολόκληρο αμάξι μέσα του;
Κουβέντες, αγωνία,
ελπίδα, αναστεναγμοί,
ατάκες…
δεν θα μου ξεφύγει,
φέτος είναι η χρονιά μου…
έχω ένα σύστημα αλάνθαστο
σαν το κανάτι της Βασιλειάδου...*
Είμαι και εγώ εδώ,
είσαι και συ
στο πρακτορείο η παρελπίδα,
στο πρακτορείο μήπως.
Στο πρακτορείο
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου