πολύχρωμα φώτα,
γύρω, παντού.
Μονάχα εδώ
φωνές από το παρελθόν,
σε άδειο δωμάτιο,
σκοτεινό, απέραντο,
αντίλαλος παραχαράκτης
νά ‘ναι το σ’ αγαπώ.
Ναυαγός χαμένου προορισμού
το χέρι μου
να αναζητά το σώμα σου.
Ρόδινες παραισθήσεις
σκιές από το μέλλον,
έρημο στόμα από φιλιά.
Το άρωμα σου χάθηκε
η βαθειά σου ανασαιμιά,
πού ‘ναι τα μάτια σου;
το άγγιγμα σου;
Απόμεινες εκεί
ολομόναχη μέσα στο πλήθος,
απολιθωμένη ύπαρξη
κεχριμπαρένια,
να γνέφεις το μαντήλι
του αποχωρισμού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου