Ζήλεια

Μια ξυραφιά αιμορραγούσα
στου μυαλού τα ακατανόητα
ανεπαίσθητα με εξαντλεί.
Είναι η ζήλεια.
Δεν αγαπώ το αίμα,
αγαπώ την πληγή
που είναι από σένα.
Η νύxτα απόψε,
ανεξήγητα με κάνει και πονάω.
Είναι η νύχτα που συνάντησες,
που κάθεται ανεξήγητα διπλα σου
και σου μιλάει.
Ολα τριγύρω,
μέσα στα φώτα είναι σκοτεινά,
το μόνο μου λευκό είσαι εσύ.
Αφησε με να σε αγγίξω,
να γίνω αποδέκτης της αγάπης σου,
να πορεύομαι μαζί σου
στο οπουδήποτε,
αρκεί να είμαι μαζί σου,
να μπορώ να αγγίζω το σχήμα σου.
Φίλα με
όπως την πρώτη φορά που σε γνώρισα
να κρεμαστεί ο ήλιος στα μάτια σου.
Μίλα μου
να παραδοθώ στη φωνή σου.