Σε θυμάμαι ερήμην

Μικρή μου θάλασσα
έγινες πέλαγος,
σε κράτησε το απέραντο,
το αχανές, το άπειρο.
Με ανάστροφες κινήσεις
παγιδεύτηκες
σε άγνωστους τόπους.
Κοιτάζω τον ορίζοντα
πέρα μακρυά,
κατά το νότο
κατά το αόριστο.
Επιστρέφω στην μνήμη,
μου χρωστάς
μιά υπόσχεση και μια ελπίδα.
Αλλάζω όψη,
επεξεργάζομαι το ελάχιστο,
μεγεθύνω την λεπτομέρεια.
Ζωγραφίζω το όμορφο,
ζεστό ακρογιάλι,
που θα σε υποδεχόταν,
μόνο που δεν θάσαι πια
η δικαιολογία,
θάσαι το τέλος.
Ανοίγω το στόμα,
το τραγούδι
είναι για σένα.
Χαμένη μου αγάπη
σε θυμάμαι ερήμην.