Μελαγχολία

Θα μπορούσα να φύγω,
πολύ απλά,
έτσι όπως πετάει κανείς
μια μπλέζα.
Σε χρειαζόμουν,
το ήξερες,
ήξερα και εγώ
πως ήταν ψευδαίσθηση
οτι θα μπορούσαμε να φτάσουμε
σε παρυφές συμφιλίωσης.
Ήξερα πως ήταν αφέλεια
να προσπαθήσω να σε κάνω
να αγαπήσεις στούς ίδιους τόνους.
Ηταν χίμαιρα
να προβάλω μέσα σου
ένα κόσμο απαγίδευτο.
Σ αγάπησα πολύ,
πιο πολύ
απ όσο μπορούσα,
πιο πάνω
από όσο άξιζες.
Με αγάπησες και εσύ,
«με το δικό σου τρόπο».
Κάθε μέρα
βυθιζόμουν όλο και πιο βαθειά
σε μία πλημμυρίδα πίκρας.
Βυθιζόμουν σε μια αδιαφορία
που την έλεγες αγάπη,
σε μια αφαίρεση
που την έλεγες αγάπη.
Μ αυτή την αγάπη
άγγιξα ένα άθλιο πυθμένα.