Πρώτα ήλθε το άρωμα σου,
μετά φάνηκε το πρόσωπο σου,
τα άλικα χείλη σου
όστρακα μαργαριταριών
να στολίζουν το χαμόγελο σου.
Τα πράσινα μάτια σου
δυό λαμπερές σταγόνες έρωτα
γεμάτα υπόσχεση.
Τα ξανθά σου μαλλιά,
λουσμένα στις πορφυρές
ηλιαχτίδες της δύσης.
Μου έδωσες το χέρι σου.
ηθελα να το κρατήσω
όλη τη νύχτα,
ήθελα να το κρατήσω
παντοτινά στο χρόνο.
Το σώμα σου είχε ενωθεί
με την πανσέληνη νύχτα,
η ίδια νύχτα ενώθηκε
με το δικό μου σώμα.
Ο έρωτας γέμισε το χώρο
με χιλιάδες φωνές,
εσύ και γω
τεμνόμενα σχήματα
δεν μιλήσαμε καθόλου.
Κανένας μας δεν έφυγε,
αποκοιμηθήκαμε.
Η μέρα άρχιζε χωρίς εμάς,
δεν μας ένοιαζε στάλα.
Πανσέληνη νύχτα
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
1 σχόλιο:
Ειναι κι αυτος ενας τροπος για να ζησει κανεις μια πανσελληνο..Τωρα γιατι σχεδον ημουν σιγουρος ότι αν αποφασιζες να ασχοληθεις με το θεμα του ολογιόματου φεγγαριου, εσυ προσωπικα θα διαλεγες αυτον τον τρόπο μεσα στος τόσους άλλους που υπαρχουν, πες μου και συ..Ή μαλλον μη μου λες..δεν με νοιαζει σταλα αφου ξερω..
Δημοσίευση σχολίου