Ημουν εκεί έτοιμος
να κάνω το όνομά σου τραγούδι,
είχες αργήσει, όλα είχαν φύγει,
η ορχήστρα, το ακροατήριο,
όλα είχαν σκορπίσει,
σπασμένες νότες,
σκισμένες αφίσσες,
η θέση σου άδεια.
Είχα μείνει μόνος,
ήλθες ήσυχα ήσυχα
αποκαλύφθηκε δειλά
το ανεξήγητο της ήττας,
κοιτούσες το άπειρο
δεν είπες τίποτα.
Ενα φεγγάρι φάλτσο
ακούμπησε στα μαλλιά σου,
ασημένιες ανταύγειες
φωτίζαν με αιθέρια γκρι
το πρόσωπο σου.
Αφησες το άλλοθι
να καταρρεύσει,
από την νύχτα αναδύθηκε
η άλλη εκδοχή της σιωπής.
1 σχόλιο:
Θαυμασιο Κωστα....Η επιθυμία μιας μουσικής ταχτοποίησης αγαπημένης ύπαρξης που σιωπά λόγω απουσίας..Αιθερια γκρί η πραγματωση της στοιχειώδους παρουσίας ..Μεταφορά στην τρεμουλιαστή μορφή ενος φεγγους που θα χαρακτηρίσει έως απαλλαγής από τα πάντα το λατρευτό πρόσωπο της Αγάπης..
Μοναδικό..και αναλλοιωτο..
Δημοσίευση σχολίου