Αιγόκερως

Από το βάθος της νύκτας
αναδύεσαι φωτοστέφανο
πανόπτη ήλιου,
αρχέγονη, έτοιμη πάντα,
με καλά διαφυλαγμένα
τα μυστικά σου σημάδια.
Δεν σε γνώρισα.
Χιλιάδες χρόνια
στο απέραντο σύμπαν
περιστρέφεσαι,
μετέωρα καθορισμένη,
καθώς
ήλιος εσύ,
και γω σκοτάδι ουρανός,
φθαρμένη σκιά
που περιμένει απόδοση φωτός.
Είναι η αναμονή ελπίδα
και η ελπίδα καθώς λένε,
η πιο βαθειά πληγή,
μια σπιθαμή πίκρα
σε άδειο πρόσωπο.