Οδός Θεμιστοκλέους

Εδώ σε συνάντησα,
η κόχη του έρωτα μας
μια σειρά από δένδρα
και έπειτα ακριβώς
εκείνος ο πανύψηλος ευκάλυπτος
στην οδό Θεμιστοκλέους.
Τα βήματα σου στην κατηφόρα
ασταθή καθώς ερχόσουν
από συστολή και φόβο.
Φοβόσουν τα ασαφή βλέμματα,
τον χειμώνα των σκέψεων,
τους άσωτους της ενασχόλησης.
Επέτειος σαν σήμερα,
εκεί που οι άλλοι δεν είχαν ψυχή
γεννήθηκε ο έρωτας μας.
Δεν θυμάμαι τι φορούσες,
θυμάμαι μόνο το γέλιο σου,
εκείνο το γέλιο,
που γέμιζε όλο σου το πρόσωπο
και άδειαζε την δική μου
αναπνοή.
Πρώτη φορά έμαθα να ζω
με κάτι που δεν ήταν δικό μου,
τη ροή του απόλυτου.
Πρώτη φορά η προέκταση μου
ήταν θαρρείς
η δική σου τρυφερότητα.
Η μνήμη αποκαλύπτει
δεν μιμείται
δεν διαγράφει.