Αλλάζω

Ντύσου
φόρεσε το καλό σου φόρεμα,
τη νύχτα
στο λευκό σου κορμί
και πάμε.
Οι άλλοι περιμένουν
ντυμένοι με τον ίσκιο της σιωπής,
πιασμένοι από το ρείθρο,
του ρέοντος φόβου,
από το πουθενά
της χαμένης τους ελπίδας.
Δεν θυμάσαι,
είναι το σχήμα της λύπης
που αγνόησες,
είναι τα έκπληκτα μάτια
που προσπέρασες κάποτε.
Κοίτα,
πώς να αντέξεις;
τις ρυτίδες για πάντα
στο πρόσωπο σου.
Πόσο ακόμα;
τη ζωή μες την πίκρα
που σβήνει.