Θυμάμαι

Τις άγρυπνες νύχτες μου
γινόμουν φως απαλό
και έφεγγα τα σκοτάδια σου.
Γλυκό νανούρισμα και προσευχή
στο προσκεφάλι σου,
γλαρώναν τα ματάκια σου
γαλήνευαν, κοιμόσουν.
Εσμιγες με τα όνειρα
στους ανθισμένους κήπους
των παραμυθιών.
Γινόσουν φως,
ένα κομμάτι φως της αυγής
που ξυπνούσες τον ήλιο.
Τα δυό μικρά σου χέρια
τρυφερά λουλουδάκια
κρίνα λευκά ευωδιαστά
έσταζαν στην ψυχή μου
το βελούδινο άρωμα τους.
Και τότε η καρδιά μου
γινόταν αγέρι και ταξίδευε
μέσα στα σύννεφα
σε απέραντους τόπους.
Και τότε τα μάτια μου
γίνονταν ουράνιο τοξο
να κρεμάσει ο ήλιος
τις γελαστές ακτίνες του.
Μεγάλωσες καρδούλα μου,
κάτι από την γαλήνη
που σου χάρισα,
κάτι απ’ την ευτυχία
που μου χάρισες
δεν χάθηκε, έχει μείνει.