Ενας χρόνος

Εκλεισα την πόρτα στο μπαλκόνι,
το άλμπουμ με τις φωτογραφίες μας
στο μικρό τραπέζι σκονισμένο,
έχω να το δω από τότε.
Σ αυτήν χαμογελάς,
σε μία άλλη στο Σούνιο
σου κρατώ το χέρι,
εδώ είμαστε στο πανηγύρι
στον προφήτη Ηλία,
στα πόδια μας όλη η Αθήνα,
στη μέση εμείς.
Πέρασε ακριβώς ένας χρόνος.
Γέμισα με ποτό το ποτήρι
έβαλα λίγο και για σένα,
δεν έπινες, το έβαλα έτσι
σαν να είσαι εδώ.
Ενας χρόνος ακριβώς,
πού νά ‘σαι άραγε απόψε;
Κοιτάζω γύρω
ανιχνεύω τα σημάδια σου,
σε βρίσκω παντού.
Θυμάμαι
σαν να ‘ταν τώρα
το τελευταίο φιλί σου,
το τελευταίο αντίο.
Οπου κοιτάζω
βλέπω κάτι δικό σου,
όλα είναι γεμάτα από σένα.
Η γωνιά δίπλα στη σκάλα
που σου άρεσε,
εκεί κοντά στο παράθυρο,
μόνο αυτή είναι άδεια.
Σκοτεινιάζει,
η νύχτα σε παίρνει
με αθόρυβη αγκαλιά
σε άλλη διάσταση.
Δεν έπρεπε να σε θυμηθώ,
δεν έπρεπε.
Ξεχάστηκα πολύ
με τις φωτογραφίες,
πήγα στην πόρτα
την άνοιξα να μπεί λίγος αέρας.
Μπήκε πάλι η νύχτα,
η αγκαλιά της ήταν άδεια.