Δεκαέξι

Σου χρωστάω την ψυχή μου
για το φωτεινό αστέρι
που γενναιόδωρα μου χάρισες
νύχτα καλή του Νοέμβρη.
Ανοιξα τα μάτια και είδα,
στα άδεια από καιρό
και έρημα χέρια
δειλά ξεπρόβαλε
το πιο εξαίσιο λουλούδι
και τότε γεννήθηκα ξανά.
Ο έρωτας ντύθηκε
με το πιο υπέροχο φόρεμα σου
νύχτα χειμωνιάτικη γλυκιά.
Δεν σταμάτησες εδώ,
ανάμεσα στο όνειρο
και στην πραγματικότητα,
σε μαγική σιωπή
μου δώρισες ακόμα
το πιο ζεστό φιλί σου
να τις στείλω,
και σαν ήλθε η αυγή
όλα τα χρώματα της μέρας.
Επέτειος σήμερα σαν τότε,
δεν λησμονιέται η χαρά
ούτε η μνήμη ενός φιλιού,
τα περασμένα.
Κι αν η αγάπη δεν είναι εδώ
μυστικά σαν από θαύμα
ακόμα καίει.