Μονολογώ

Μονολογώ με φωνή φθίνουσα.
Με κατάπληξη εξακριβώνω,
πως είμαι εντελώς μόνος
με σένα πλάϊ μου.
Τόση προσπάθεια θρυμματίζεται
σε αμετακίνητη επιφάνεια,
λησμονημένη.
Επιμένω αδιάφορα,
φθείρομαι, αντιστρέφομαι,
κρατάς τα μυστικά σου.
Μπορεί να έμεινα χωρίς εναλλαγές,
να μη προσπέρασα τις ενοχές,
μα η ψυχή μου έχει μουσκέψει
από μία αλλόκοτη και επίμονη βροχή
συγκρίσεων και υποσχέσεων.
Με τον καιρό λευκάνθηκε η υπομονή,
δεν είχε τοίχο να κρυφτεί, μήτε αγωνία
αθόρυβα ησύχασε.
Δεν είναι από απόγνωση
που σκαρφαλώνω και συναντώ
καρσί τον εαυτό μου,
δεν είναι από απελπισία,
από μία παράξενη λύπη είναι
που όλα έχουν καταρρεύσει.
Αποφεύγω να μιλήσω,
φυλακισμένος στο μαζί.
Μόνο τα μάτια επιθυμούν,
όταν γεμίζουν δάκρυα,
μεθούν στο φώς θλιμένα
και το κορμί ένα αφόρητο ρίγος.