Αθώα μάτια

Σε άπονες ημέρες
ίχνη αμυδρά με πηγαίνουν,
ό,τι απόμεινε εκεί
δεν θέλω να θυμάμαι.
Τίποτα δικό σου κι εδώ
η αφή δειλή και ξένη,
δεν μπορώ το άγγιγμα της.
Σχέδια περιβάλλονται
από μία ακαθόριστη λύπη,
καταδικασμένα να αποτύχουν.
Μιά παράξενη λαχτάρα
προβάλει με σημασία
ανεκπλήρωτες επιθυμίες,
υπόσχεσεις για κάτι διαφορετικό.
Η ελπίδα κι αν έσβησε
σαν ίσκιος στέκει εδώ,
σε ένα κόσμο μυστικό
που περιμένει ακόμα,
δεν ήλθε κανείς
απουσία αισθήσεων.
Από τα βάθη της ψυχής
βλέπω αθώα μάτια,
χωρίς πρόσωπο.
Σωπαίνεις επίμονα
μέσα μου απλώνεται
μελαγχολική γαλήνη.
Γύρω μου ένα ρίγος,
σαν ρέει το κύμα,
η θάλασσα να φύγω.