Μετά τις δώδεκα και ένα

Θέλω να αλλάξω
Κάθε φορά που αρχίζει μέρα
λέω να κάνω καινούργια αρχή,
να ‘χω διάθεση καλή και ελεύθερη,
τόσα χρόνια τι κατάλαβα
όλα να είναι τακτοποιημένα
σαν στρατιωτική παρέλαση.
Ας μου δώσει ρυθμό
μια ανείπωτη καλήμερα,
ένα χαμόγελο,
που κρύβω μέσα μου
χρόνια,
μιά σελίδα φρέσκια να γεμίσω
αλλιώτικη, χωρίς δυσπιστία.
Οχι άλλη άπνοια, ασφυκτιώ,
τίποτα να μη μοιάζει
στην περασμένη μου πεπατημένη ζωή,
να βγω από τον κύκλο φυλακή
που με έκλεισα, έξω στο φως.
Σήμερα όμως... Κυριακή
ακούω τις καμπάνες να το λένε,
απο Δευτέρα λέω να αρχίσω.
όπως κάνουμε όλοι.
Η προσφιλής εκούσια αναβολή
των πάντων... η Δευτέρα.